Interview Ann en Bernard Fonck

9 januari 2013

Bernard Fonck is in 2012 voor de derde keer NRHA Open World Champion geworden en mag zichzelf NRHA Million Dollar Rider noemen. Ann Fonck heeft in 2012 o.a. de NRHA European Derby overtuigend gewonnen. Reden genoeg voor een dubbel interview met het echtpaar Fonck!

Sinds 1 januari 2011 wonen en werken jullie in Italië. Hoe bevalt het Italiaanse leven?
In het begin was het een grote verandering. Vooral de taal was een verandering en daarnaast mis je je vrienden en familie. Je moet je dagelijkse routine terugvinden, zoals de bakker, de beenhouwer (bij wijze van spreken), de dokter voor je kinderen, je dochter in een vreemd land naar school laten gaan en ook zij mist haar familie en vriendjes… Ook op gebied van werk was het een grote verandering. We moesten een nieuw team samenstellen, 80% van de paarden waren nieuw, uitzoeken waar de shows zijn om de paarden wedstrijdervaring te geven, een nieuwe hoefsmid, een nieuwe dierenarts enz. Het was zeker zwaar, maar daar hadden we ons al op voorbereid.
Het Italiaanse leven en de cultuur verschilt natuurlijk erg met de Belgische. Was het een grote overstap en zijn jullie inmiddels een beetje ‘ver-italiaanst’?
Nu zijn we meer dan 2 jaar verder en we voelen ons hier heel goed. We hebben fijne paarden in training, we hebben super eigenaren om voor te werken en een droom locatie! Er zijn drie binnen pistes, waarvan de grootste 45 op 100 meter. De locatie hier is 250 hectare groot, super mooie stallen en weides, kortom alles waar je van kan dromen. Het is natuurlijk mega om hier te werken!
Elk mens dat realistisch nadenkt weet dat het onmogelijk is om deze locatie in bijvoorbeeld in Herentals neer te zetten. Daar heb je gewoonweg niet de ruimte voor! Als we zoiets zouden willen bouwen en onderhouden, dan moeten we leven tot we 300 jaar oud zijn en heeel veeel paarden moeten trainen.
Manuel is echt een super persoon en we hebben hier het lot uit de loterij gewonnen. Ons team bestaat uit heel sterke ruiters en de resultaten liegen er niet om… Ook de band met de andere Italiaanse trainers is heel erg goed en vriendschappelijk. Het is echt fijn om hier op show te gaan. Ook onze dochter spreekt ondertussen vloeiend Italiaans, heeft vrienden en behaalt schitterende resultaten op school. Natuurlijk blijft het gemis van familie en vrienden, maar je hebt altijd en overal voor en nadelen…
Ann, jij bent al vele jaren zeer succesvol. Je hebt in de grootste finales gestaan en gewonnen en bent natuurlijk in 2008 NRHA Open World Champion geworden met Lenas Pegasis. Ik ben benieuwd of je na al die successen nog spanning hebt voor de wedstrijd en en zo ja, hoe ga je daarmee om?
Natuurlijk is er altijd een bepaalde spanning. Ik denk dat het onmogelijk is om zonder een bepaalde druk de wedstrijd arena binnen te gaan. Je hebt maanden / jaren elke dag met een paard hard gewerkt en getraind om een zo goed mogelijk resultaat neer te zetten. Als je dan bekijkt hoeveel moeite je er in hebt gestoken, en ook welk gevoel en welke band je ondertussen met je paard hebt opgebouwd, dan hoop je natuurlijk op een super run. Een run waar je paard je kan geven wat hij heeft en dan hoop je dat er geen foutjes zijn. Het niveau is ook zo hoog dat een halve punt per jury (in totaal dus 1,5 punt met 3 jury’s) een wereld van verschil is.
Maar door de show ervaring houd je wel controle over je lichaam en je gedachtegang. Ook heb ik fijne eigenaren om voor te rijden die verstand hebben van een paard en die weten hoe de vork in de steel zit.
Naast de sport ben je ook moeder van twee kinderen. Zoon Justin is in maart van dit jaar geboren en in juni reed je alweer een 222,5 met Smart Furys Remedy op de 23 Classic. Hoe combineer je de sport met je privé leven?
Ik doe mijn job met hart en ziel. Ik rijd de paarden die ik zelf ga showen, maar ook paarden van Bernard en/of non pro paarden. Ik heb momenteel een planning waarbij ik ongeveer 1 show per maand rijd. Ik haal veel voldoening uit het trainen van de paarden thuis. Als dan een van mijn paarden met een andere ruiter op show gaat en goede resultaten behaalt, ben ik super voldaan. Daarnaast kan ik zelf ook nog showen en mijn resultaten in 2012 waren mega goed. Ik heb maar acht shows gereden, maar ben niet 1 keer buiten de top drie geëindigd. En dat op het hoogste niveau in Europa! Dat geeft mij een heel fijn gevoel. Maar alle krediet gaat uit naar mijn paarden, want zij hebben zoveel talent en een hart zo groot als een huis. Zonder een super paard ben je nergens!
Bernard is tot aan zijn ‘One Million Dollar’ heel erg bezig geweest met zijn Life Time Earnings, maar ik ben daar niet zo mee bezig. Ik weet eerlijk gezegd niet eens hoeveel ik heb . Ik heb ook niet de behoefte om elke show af te gaan en steeds van huis te zijn. Ik heb twee kinderen en die zijn voor mij het allerbelangrijkste. Het is het allermooiste in je leven dat je kan wensen en daar kan geen enkel paard, geen enkele Bronze Trophy en geen titel van Five Million Dollar Rider tegenop!! Ik wil mijn kinderen een goede opvoeding geven, ik wil dat ze gelukkig zijn, en ik wil er voor hen zijn. Deze keuze heb ik gemaakt en dit wil ik, maar dat is natuurlijk voor iedereen anders.
Ann, welke doelen heb jij voor het komende jaar / jaren?
Ik wil gewoon mijn paarden rijden en afhankelijk van welke paarden ik heb maak ik een wedstrijdplanning. Ik pak het hoe het komt, want in de toekomst kijken kun je toch niet. Het maakt mij niet uit hoeveel paarden ik show, maar wat ik show wil ik goed doen. Ik heb dit jaar allemaal nieuwe paarden die ik nog nooit geshowd heb. De paarden die ik ga showen komen in februari pas binnen en ik heb ze zelfs nog nooit gereden!  Ik heb ook geen flauw idee van hoe het gaat lopen in 2013… Wat wel vast staat is dat ik mijn best ga doen en alles wat ik in me heb ga geven.
Bernard, jij bent voor de derde keer op een rij NRHA Open World Champion geworden en NRHA Million Dollar Rider! Heb je dit ooit durven dromen?
Het is allemaal uit de hand gelopen, want toen ik tien jaar geleden begon met rijden was mijn grote droom om een 70 te kunnen rijden. Daarna werd mijn grote droom om een Pewter te winnen, daarna droomde ik van een Morrison Trophy en daarna van een Lawson Trophy… Je verlegt steeds je grenzen en je wil steeds meer. Toen ik $500.000 had bereikt had heb ik wel gezegd dat ik binnen een paar jaar een Million Dollar Rider wilde zijn. En dat is me ook gelukt! Je moet heel hard werken, eerlijk zijn en je moet ook elke run weer opnieuw een beetje geluk hebben.
Wanneer kwam het plan om met Sail On Top Whizard voor de wereldtitel te gaan? Was dit al meteen aan het begin van het jaar of verder in het show seizoen?
Het was zeker niet het plan om met ‘Topper’ voor de titel te rijden. Hij stond tot mei 2012 nog in België om te dekken. Zijn eerste wedstrijd heeft hij pas in juni gelopen. Maar na een paar shows stond hij al in de top 3 en toen is de bal gaan rollen. We zijn begonnen met de strijd voor de titel. Ik wist dat ‘Topper’ een kans had, want hij is zowel lichamelijk als geestelijk een sterk paard. Hij kan het aan om vaak op transport te gaan en het is een heel eerlijk paard om te trainen en te showen.
De strijd was zwaar, want op elke show waren Gennaro Lendi en Rudi Kronsteiner aanwezig. De paarden hebben dus elke keer weer het maximale moeten geven. ‘Topper’ is echt een super paard en toen alles neerkwam op de NRHA World Championship Shootout was het een kwestie van geluk. Zowel ‘Topper’ als ‘RR Hi Ho Star’ van Gennaro Lendi zijn sterke paarden die weinig fouten maken.
Je staat letterlijk aan de top van de wereld…welke grote droom heb je nog?
Ik heb nog twee doelen! Ten eerste wil ik van de Europese ruiters op de eerste plek komen met mijn Life Time Earnings. Momenteel sta ik op de tweede plek, maar ik wil naar de 1ste plek! Ten tweede wil ik  graag met een Europees paard op de Futurity in Amerika starten en de finale behalen. Maar dat kan enkel met het juiste paard en eigenaar. Dat lijkt me echt een super gevoel, maar eerst nog maar een beetje gaan werken :-). Want wil je in USA de Futurity finale behalen met een 3-jarig paard uit Europa en dat op 1 hand, dan moet je in de twee voorrondes toch echt wel een 221 rijden. Dat is niet niks voor een paard dat een zwaar transport achter de rug heeft. Maar toch ga ik het ooit nog eens proberen te doen!
Voel je, nu je voor de 3de keer NRHA World Champion bent geworden, een grotere druk om te presteren op wedstrijden en zo ja hoe ga je hiermee om?
Ik voel niet een grotere druk om te presteren door mijn showrecord. Ik leg wel voor mezelf de lat hoog en als ik op show ga wil ik presteren. Toen ik vroeger nog uitbeender was in de vleesindustrie, wilde ik altijd de meeste kilo’s gedaan hebben. Ik denk dat het in mijn bloed zit om te willen presteren, in alles wat ik doe. Bij bijvoorbeeld een 3-jarig paard is het spannender dan bij een ouder paard dat showervaring heeft. Het oudere paard ken je en daar weet je ongeveer van welke score je kan rijden. Als ik druk voel is dat omdat ik die mezelf opleg en niet omdat ik op dat moment denk aan mijn showrecord. Ik kan goed omgaan met de druk en dat is mede door de vele shows die ik gereden heb. Hierdoor kan ik wel wat hebben…
Niet alleen jij werd dit jaar NRHA World Champion, maar ook je Non Pro ruiter Manuel Bonzano won de Non Pro World Championship titel met Great Sun Burst. Hoe was het voor jou om hem te begeleiden het gehele jaar?
Manuel is een hele goede non pro ruiter en ‘Great Sunburst’ is een uitzonderlijk paard. ‘Sunburst’ ken ik natuurlijk door en door, omdat ik hem twee jaar lang gereden heb. Ik ben met hem ook twee keer World Champion geweest en weet dus precies hoe ik hem moet voorbereiden. Manuel is echt een heel aangename man om mee te werken. Hij is heel intelligent en dat helpt hem zeker bij het showen. Voordat hij naar binnen gaat geef ik hem tips waarop hij moet letten. Hij onthoudt alles en voert het tot in het kleinste detail uit. Hij heeft een hele drukke baan en hierdoor heel weinig tijd om te rijden.  Maar het werkt goed voor hem om op deze manier te showen, want de resultaten zijn heel goed. Ik werk heel graag voor Manuel, want hij is heel dankbaar en heeft (en krijgt natuurlijk ook) veel respect. We hebben een heel goede band. Het was ook leuk om met zijn tweeën voor de wereldtitel te rijden.  We zijn daardoor heel vaak samen op show geweest en alleen is toch ook maar alleen…dan liever in leuk gezelschap. En zeker nu we allebei de wereldtitel hebben gewonnen is het extra leuk en motiverend.
The Sky is the Limit…elk jaar worden er nieuwe high scores gereden op de grote Europese / Amerikaanse NRHA shows. Denken jullie dat er nog hogere scores gereden gaan worden of dat er een grens is?
Ik hoop dat het op een gegeven moment een beetje gaat afremmen, want anders moeten we in 2015 een 80 gaan rijden! Momenteel is het niveau heel erg hoog en het is heel hard gestegen. In de shows van categorie 1 moet je minstens een 222 rijden om nog een beetje prijzengeld te winnen. Er zijn verschillende paarden van heel hoog niveau en verschillende ruiters die echt heel goed zijn. Maar dat maakt het net leuk, omdat de uitdaging groter is. Toch denk ik dat het wel bijna op zijn max zit. Er zit nu ook heel erg weinig verschil tussen de paarden die top 5 lopen. Misschien een half puntje per jury… Maar het staat buiten kijf dat je een paard nodig hebt dat in al zijn manoeuvres heel sterk is. Natuurlijk als je na 20 jaar een reiningproef gaat bekijken van vandaag, zullen er andere punten zijn waar de nadruk op wordt gelegd. Ik heb daarom heel veel respect voor mensen zoals Tim Mc Quay en Randy Paul.  Dit zijn de  oudere garde trainers en die mensen draaien al zolang mee in de sport. Maar ze werken hard en behalen nog steeds in de finales.  Ik vind het echt knap dat ze steeds grenzen hebben verlegd en open te staan voor nieuwe dingen. Ook al heb je schitterende resultaten met wat je doet, je moet blijven werken aan jezelf, want als je denkt dat je er bent, dan ben je gepiept.